Test głosników GoldenEar Aon 2 w Stereophile

Stereophile 11/2013

Robert J. Reina

Audiofilskiego bakcyla połknąłem dzięki mojemu przyjacielowi, Garemu Gustavsenowi. Mimo tego, że znałem go od czasu kiedy miałem 13 lat, nie wiedziałem nic o jego muzycznej pasji – aż do pewnego dnia, gdy na lekcji fizyki wyrzuciłem z siebie mało znaną frazę z utworu The Doors „The Soft Parade”, a Gary natychmiast odpowiedział cytując następną linijkę tekstu. Wtedy wyszło na jaw, że dzieliłem z moim kolegą pasję do muzyki The Doors i Franka Zappy, ale niestety nie do Mahlera. Niewiele później, Gary zaczął ciągać mnie po wszystkich salonach audio w naszej okolicy, żeby posłuchać głośników do kompletowanego przez niego pierwszego systemu high-end audio. Na początku każdej z naszych wypraw, Gary mówił: ”W tej chwili skłaniam się ku zakupowi Rectilinear 3s” i chociaż słyszałem to zdanie wiele razy, nigdy tak naprawdę nie udało mi się posłuchać tych głośników.

W tych czasach, na początku lat 70-tych, sklepy w naszym regionie najczęściej sprzedawały kolumny Dahlquist DQ-10 albo Bose 901. Swoistego objawienia doznałem w momencie, kiedy sieć Audio Breakthroughs z Long Island ogłosiła wprowadzenie nowego subwoofera Dahlquist DQ-1W, który miał towarzyszyć kolumnom głośnikowym DQ-10. Gary i ja poszliśmy na odsłuch demo do sklepu i byłem zauroczony spójnym, otwartym i niepodkolorowanym dźwiękiem całego zestawu – a szczególnie podobał mi się sposób artykulacji transjentów w średnim zakresie pasma. Wtedy poczułem klepnięcie w ramię i jakiś facet wręczył mi ordynarne metalowe pudełko: ”To właśnie niedługo wchodzi na rynek – dzięki temu będziesz mógł zasilać swój nowy subwoofer poprzez osobny, dedykowany wzmacniacz” – powiedział. Metalowe pudełko okazało się prototypem zwrotnicy DQLP-1, zaprojektowanej przez Carla Marchisotto. Facet który klepał mnie po ramieniu, to był Saul Marantz.

Pomimo, że czasy o których piszę, wyprzedzały o pięć lat moment, w którym wygospodarowałem zarówno pieniądze, jak i miejsce na mój pierwszy zestaw kolumn Dahlquist, mój kumpel Gary był gotów na zakup nowej pary głośników już wtedy. Stał się szczęśliwym posiadaczem pary ESS Laboratories AMT-1, w których zamontowano głośnik wstęgowy Air Motion Transformer, zaprojektowany przez Dr ‘a Oskara Heila. Ten wysokotonowy przetwornik poruszał się w półprostopadłej płaszczyźnie, a do jego konstrukcji wykorzystano zagiętą taśmę wspieraną przez zestaw aluminiowych podpórek, umieszczonych w polu magnetycznym. Membrana w takim głośniku kurczy się i rozciąga w ruchu zbliżonym do miechów akordeonu. Ponieważ taki ‘zagięty’ głośnik wysokotonowy ‘wypluwa’ powietrze w podobny sposób jak strzela się z pestek wiśni spomiędzy palców, przetworniki te nazywano wtedy ‘drylownicą do wiśni’.

W tamtym okresie Gary i ja wspólnie prowadziliśmy Hauppauge Avant-Garde Ensemble, oryginalną jazz-rockową i jednocześnie komediową grupę muzyczną. Pomimo, że wtedy nie posiadałem jeszcze poważnego zestawu audio – odtwarzałem swoje płyty na przenośnym gramofonie General Electric z wkładką ceramiczną – wykorzystywaliśmy jego kolumny ESS AMT-1 do odsłuchów i analizy naszych taśm matek, a ja mogłem poznać dogłębnie charakter ich dźwięku. Pamiętam, że AMT-1 brzmiały dynamicznie, w zwarty i niepodbarwiony sposób, a ich krystalicznie czyste wysokie tony nie przejawiały żadnego śladu ostrości.