Test wolnostojącego zestawu głośnikowego Wilson Audio The WATT/Puppy w HiFi News
Recenzja
Test wolnostojącego zestawu głośnikowego Wilson Audio The WATT/Puppy w HiFi News
Recenzja wolnostojącego zestawu głośnikowego Wilson Audio The WATT/Puppy
Autor i źródło recenzji: Ken Kessler, Hifi News, listopad 2024 r. Oryginał możesz przeczytać TUTAJ.
Niezależnie od tego, czy mowa o samochodach, czy gitarach, rocznice stanowią wyjątkową szansę dla małych producentów, oferując autentyczne możliwości marketingowe. Jedną z takich okazji jest wprowadzenie na rynek edycji specjalnej produktu, inną zaś – podkreślenie swojego dziedzictwa. Długowieczność to wartość, której nie da się podrobić, a prawdziwa siła rocznic tkwi w ich nieuchronności – można je świętować dopiero wtedy, gdy przemówi czas. Trudno w to uwierzyć, ale rok 2024 przynosi pierwsze półwiecze istnienia Wilson Audio Specialties z siedzibą w Utah. Symbolicznym urodzinowym tortem jest model WATT/Puppy.
Zwróćcie uwagę na użycie „The” w nazwie modelu – nie WATT/Puppy ani System 9, gdyby miała to być jedynie kontynuacja serii (odwołajcie się do „A Puppy's Tale” obok). „The” w tej nazwie zasługuje na swoje miejsce, podobnie jak w przypadku „The Connaught” czy „La Ferrari” – dodaje powagi i charakteru, będąc czymś więcej niż tylko numerem porządkowym. To jednak nie wyłącznie chwyt marketingowy, ponieważ The WATT/Puppy (w cenie od 41 998 funtów, w zależności od wybranego lakieru) korzysta z całej spuścizny Wilson Audio, gromadzonej przez ostatnie 13 lat. To nie tylko sprzęt – to symbol kariery, a zarazem odrodzona legenda.
Pamiętam, jak ktoś powiedział mi kiedyś, że gdyby rozłożyć na części pierwsze pierwsze Porsche 911 – obchodzące w tym miesiącu swoje 60-lecie – i porównać je z jego najnowszą wersją, nie znaleźlibyśmy ani jednego wymiennego elementu, nawet emblematu. Przytaczam tę historię, ponieważ 25-letnia saga WATT/Puppy, trwająca od 1986 do 2011 roku, również charakteryzuje się nieustannymi zmianami – z jednym wyjątkiem, jakim jest obecny model, który wypełnia wcześniejszą lukę. Od pierwszego modelu WATT do WATT/Puppy System 8 każda iteracja przynosiła ewolucję: nowych materiałów, komponentów, konstrukcji zwrotnicy i estetyki.
Wraz z jego powrotem w 2024 roku, analogia do Porsche nabiera również wizualnego wymiaru – postaw obok siebie The WATT/Puppy i jego pierwowzór [patrz zdjęcie po prawej], a natychmiast rozpoznasz w nim autentycznego potomka. Choć różni się wymiarami, zachował ten sam charakterystyczny wygląd. Reinkarnując WATT/Puppy w „The WATT/Puppy” i kierując się dbałością o historyczną wierność, Wilson zrezygnował nawet z dodania uchwytów typu „flying buttress”, które zdobią boki modelu Sasha V – tych otwartych skrzydeł podtrzymujących górną część obudowy. Wyjąwszy ten przypadek, szkieletowe ramy są dziś znakiem rozpoznawczym wszystkich konstrukcji Wilsona. Ich brak w The WATT/Puppy przywoła nostalgiczne ciepło u starszych audiofilów, tęskniących za klasycznym stylem.
Wilson Audio The WATT/Puppy
Podłogowy zestaw głośnikowy
227 400 zł
W standardowej wersji The WATT/Puppy dostępny jest w jednym z pięciu kolorów, z możliwością wyboru okuć w kolorze srebrnym lub czarnym. Za dodatkową opłatą oferowanych jest 17 luksusowych odcieni, a dla najbardziej wymagających – za jeszcze wyższą dopłatą – paleta 11 ekskluzywnych kolorów premium „Pearl”. Ostateczna decyzja, jak bardzo wygląd przeważa nad ceną, zależy wyłącznie od klienta, jednak kolory „Pearl” sprawiają, że koszt The WATT/Puppy zbliża się niepokojąco do ceny Sashy V w jej podstawowej konfiguracji.
Dopasować czy Zaktualizować?
To istotne pytanie. The WATT/Puppy zajmuje miejsce pomiędzy modelami SabrinaX a Sasha V, zdecydowanie przewyższając tę pierwszą – dokładnie tak, jak można by tego oczekiwać. Jednak różnica 17 000 funtów między The WATT/Puppy a Sashą V jest doskonałym przykładem surowości "prawa malejących przychodów".
To właśnie dlatego The WATT/Puppy osiąga tak mistrzowski poziom w odtwarzaniu sceny dźwiękowej, detali, tekstur i przestrzeni, że decyzja o przesiadce na Sashę V wymaga czegoś więcej niż tylko zasobniejszego konta bankowego. Konieczne byłyby dodatkowe warunki: większe pomieszczenie, najbardziej wyrafinowane źródła i wzmacniacze, a także para uszu o tak subtelnej wrażliwości, by rozpoznały rzeczywistą markę strun na Fenderze Stratocasterze Buddy’ego Holly’ego. I jego plektrum.
Obudowa
Tak, The WATT/Puppy imponują do tego stopnia, że nawet różnica w postaci nieco większego rozciągnięcia niskich częstotliwości i precyzyjniejszej regulacji górnego modułu w Sasha V – zapewniającej dokładniejsze wyrównanie czasowe – nie umniejsza ich wartości. Te dwa modele to także prawdziwa lekcja w projektowaniu głośników, ponieważ zastosowane w The WATT/Puppy przetworniki są dokładnie takie same, jak te w Sasha V [patrz ramka poniżej]. Wydaje się więc, że głównym uzasadnieniem wyższej ceny Sashy V w stosunku do The WATT/Puppy jest zastosowanie większej obudowy.
W tym momencie łatwo sobie wyobrazić, że ta recenzja nie będzie należała do najprostszych – mimo że moje własne doświadczenie obejmuje co najmniej pięć wcieleń WATT/Puppy, w tym modele „Beard/Gibraltar” i dwa Sashy. To, co czyni ją szczególnie wymagającą, to fakt, że porównujemy nie tylko brzmienie czy technologię, ale w dużej mierze także objętość obudowy, która staje się kluczowym czynnikiem w tej ocenie.
„Podobnie było z materiałem V-Material,” mówi Daryl, „który został opracowany dla XVX i nie był dostępny podczas tworzenia Systemu 8. Nawet materiał X-Material, używany do wszystkich wewnętrznych usztywnień oraz zewnętrznych elementów obudowy, został znacznie udoskonalony od czasu naszej ostatniej pracy nad platformą WATT/Puppy. Połączenie tych materiałów, które stosujemy w WATT/Puppy, pozwala na uzyskanie cichszych, lepiej wytłumionych i bardziej kontrolowanych, a przy tym bogatych dźwiękowo obudów.”
Każdy szczegół przeszedł pewną zmianę, niezależnie od tego, czy chodzi o wprowadzenie systemu kolców „Acoustic Diode”, czy całkowicie przeprojektowany model zwrotnicy, który zdecydowanie różni się od tego, co było dostępne w 2011 roku. Nawet nachylenie przegrody górnego modułu uległo zmianie, i to nie tylko dlatego, że nowy głośnik pozwala na ustawienie jednostki głównej pod kątem. Jak w przypadku poprzednich modeli, konfiguracja obejmuje ustawienie zbieżności, ale także mikroskopijną regulację kąta nachylenia górnego modułu, co wcześniej nie było częścią procesu instalacji. Ostatnią zmianą jest to, że uchwyt prętowy z tyłu WATT, który David Wilson zainstalował w oryginalnym modelu, aby ułatwić transport na sesje nagraniowe, został zmodyfikowany, umożliwiając bezpieczne i wygodne chwycenie go pod dowolnym kątem.
Przed odbiorem zestawu WATT/Puppy, krótko rozmawiałem z Darylem o jego wrażeniach, nie w kontekście porównania WATT/Puppy z Sashą V, ale raczej o tym, jak nowy model wypadł na tle poprzedniego zestawu, WATT/Puppy System 8. Daryl twierdził, że WATT/Puppy przewyższają System 8 w każdym aspekcie – od rozciągnięcia i uderzenia niskich częstotliwości po głębię i szerokość sceny dźwiękowej. Mówił również o większym „rozkwicie” średnich tonów. Oczywiście, Daryl jest dumny ze swojego nowego „dziecka”, ale czy ten nowy system głośnikowy rzeczywiście spełni wszystkie obietnice, które ze sobą niesie?
Odsłuch
Usiadłem do słuchania „Assassin Of Love” Willy'ego DeVille'a [Polydor 887 312-2/POCD904 CD single], oczekując jednych z najbardziej imponujących basów na zachód od perkusji Kodo. WATT/Puppy służyły mi przez wszystkie te lata, oferując niezawodną jakość. Jednak następca tej linii wstrząsnął mną dolnymi oktawami w sposób tak solidny, tak kontrolowany i tak potężny, że brzmiało to niemal jakby płyta CD została zremasterowana.
Oczywiście skala i bas nie są jedynymi kryteriami określającymi możliwości głośnika. Dla niektórych, w tym dla mnie, nie należą nawet do czterech z pięciu najważniejszych aspektów – mam obsesję na punkcie środka pasma i sceny dźwiękowej. Niemniej jednak, waga, obecność, a wreszcie wokale, które w przypadku DeVille’a nabierają szorstkich tekstur, natychmiast podważyły moje wspomnienia z wczesnych wersji. Reprodukcja informacji z dolnej oktawy przez WATT/Puppy była na poziomie, którego spodziewałem się po głośnikach co najmniej 50% większych – na tyle imponującym, że aż niepokojącym. To, czego się jednak nie spodziewałem, to precyzyjność i skupienie, które zawsze przypisywałem raczej małym monitorom.
Wtedy dotarło do mnie, że to, czego słucham, jest zaawansowaną interpretacją małego monitora (jakim był w latach 80. i dla którego pozostaje wzorem), który został wzbogacony o system niskotonowy, nie pogarszający jakości średnich i wysokich tonów. Oszałamiający, samotny album Blind Faith [Atco SD33-304B], wydany w 1969 roku, zrobiłby więcej, by ujawnić możliwości górnego modułu niż obudowa głośnika niskotonowego – i tak właśnie się stało.
Autoharp i skrzypce w utworze „Sea Of Joy”, charakterystyczny, nosowy wokal Steve'a Winwooda, dziwne, tandetne talerze Gingera Bakera – klarowność i swoboda barw okazały się być swoistym świadectwem, przypomnieniem, dlaczego ten głośnik istnieje. Był to monitor studyjny o poziomie szczegółowości, jakiego Wilson Sr. wymagał od pierwszego modelu WATT z 1984 roku. Przejrzystość brzmienia na winylu była zbliżona do taśmy magnetofonowej, ale z kluczową poprawą, którą można przypisać tylko Wilsonowi Jr.: brakiem nadmiernych detali, które sprawiałyby, że głośnik brzmiałby zbyt klinicznie.
To diabelska równowaga, polegająca na wydobyciu wszystkich detali niskiego poziomu, ekstremalnej klarowności wysokich tonów, energicznym ataku transjentów i gładkim wybrzmieniu, przy jednoczesnym uniknięciu agresji lub jakiegokolwiek potencjału zmęczenia słuchacza. Przez ponad 35 lat użytkowania głośników Wilsona, zawsze korzystałem ze wzmacniaczy lampowych, ale zawsze byłem świadomy, że te kolumny mogą wchodzić w strefę „gorących wysokich tonów”, zwłaszcza przy tranzystorowych końcówkach mocy. W erze Daryla Wilsona nie było to już problemem, co sprawiało, że wzmacniacze D'Agostino i Constellation brzmiały niemal tak przytulnie jak moje podrasowane Radfordy.
Aby to sprawdzić, wygrzebałem klasyczny przykład tego, co poszło nie tak w studiach w połowie lat 70-tych i 80-tych, kiedy wszystko wydawało się mieć wysokie tony podkręcone do 11. Prawdopodobnie największa wokalistka country tamtego okresu, Juice Newton, posiadała zestaw piszczałek, które można porównać z legendami jak Ronstadt, Cline i Wynette. Jednak nic nie zbliża się do dramatyzmu „Break It To Me Gently” z albumu Greatest Hits (And More) [Capitol CDP 7 46489 2 CD]. Podobnie, górne częstotliwości tej produkcji mogłyby rywalizować z irytacją alarmu dymowego.
Niezależnie od tego, jakie czary tak dobrze służyły Darylowi Wilsonowi, są one wyraźnie widoczne tutaj, ponieważ zmieniły czasami szkliste na spokojnie jedwabiste. Przejrzystość i szczegółowość WATT/Puppy już wtedy oddawały sprawiedliwość wokalom Willy'ego DeVille'a, które diametralnie różnią się od tych Juice Newton, więc głośnik słusznie nie faworyzował żadnego z nich. W sposób, w jaki traktował tak rozbieżne głosy, zarówno ze spokojem, jak i autorytetem, WATT/Puppy zachowały status „monitora studyjnego”, który był obecny w oryginalnym projekcie, nawet w jego alter ego jako wysokiej klasy głośnik audiofilski. Nie potrafię wymienić wielu monitorów studyjnych, które z takim opanowaniem przechodzą do życia codziennego.
Jest to powód, dla którego producenci zarówno monitorów studyjnych, jak i głośników domowych, od PMC przez Tannoy po JBL, prowadzą dwie oddzielne serie. Ani przez chwilę nie sugeruję, że profesjonalne studia nagraniowe powinny zainwestować w system WATT/Puppy. Twierdzę raczej, że uznałyby ten głośnik za równie przydatne narzędzie analityczne, jak ja oceniam go pod kątem przyjemności dla użytkownika końcowego.
Pomimo tego, jak świetnie WATT/Puppy radził sobie zarówno z delikatnymi, jak i majestatycznymi dźwiękami, to właśnie te drugie okazały się najbardziej kuszące. Głośnik stał się zupełnym przeciwieństwem niewielkich LS3/5A, które wybieram do delektowania się wokalami. W ten sposób zostałem zmuszony do odtworzenia całej płyty Led Zeppelin II [Atlantic SD8236], gdzie perkusja Johna Bonhama zabrzmiała równie blisko Sashy V. Uderzenie, suchość bębna basowego, skwierczenie talerzy zostały odwzorowane z takim opanowaniem, że trudno mi było wyobrazić sobie coś lepszego.
To, co jednak ostatecznie mnie przekonało, to surowy występ z dawno zapomnianego samplera różnych artystów z 1973 roku, Let It Rock [Atlantic K40455]. Po niesamowitym „Back In The USA” w wykonaniu MC5, w którym wszystkie gitary płonęły z większą prędkością niż Ramones mogliby to zrobić, usiadłem, aby delektować się harmonijką Magic Dicka w „Pack Fair And Square” J. Geils Band. Prawdopodobnie najwspanialsze solo na harmonijce w historii, wznoszące się, jednocześnie testujące klarowność i przejściową ostrość. Mówiąc krótko, brzmiało to tak „w pomieszczeniu”, jak nigdy dotąd w ciągu ponad 50 lat kochania tej muzyki.
Ostatecznie dostrzegam pewną analogię, którą muszę wyraźnie podkreślić. Nie jest tajemnicą, że Daryl Wilson czerpał pełnymi garściami z wiedzy, którą zdobył u boku swojego ojca, Davida A. Wilsona. Przejął tę wiedzę nie tylko jako dziedzictwo, ale także jako fundament do rozwoju własnych umiejętności. Tak jak każdy kolejny model WATT/Puppy przewyższał swojego poprzednika, tak Daryl wykracza poza osiągnięcia swojego ojca, stając się jednym z najwybitniejszych projektantów głośników XXI wieku. Dowody? WATT/Puppy to prawdziwe arcydzieło.
Werdykt Hi-Fi News
Nawet po kilkudziesięciu godzinach wygrzewania WATT/Puppy zmienił wszystko. W zmniejszonej obudowie dostarcza 95% blasku Sashy V, a różnica jest ledwie dostrzegalna, chyba że rozmiar pomieszczenia i użyte urządzenia peryferyjne potrafią wykorzystać ten potencjał. Ten głośnik stanowi prawdziwe wyzwanie dla oka. To, co słyszymy, z pewnością nie pochodzi z tak kompaktowego systemu. To nowy „słodki punkt” Wilsona. Dlatego z pełnym podziwem stwierdzam: to moja ostateczna referencja.
