Autor i źródło recenzji: Michael Lavorgna, Twittering Machines, marzec 2024 r. Oryginał recenzji możesz przeczytać TUTAJ.
Określenie "lepszy" może być trudne do przypisania sprzętowi hi-fi, ponieważ to, co każdy z nas preferuje, zależy raczej od indywidualnego gustu niż od obiektywnych faktów. Mając to na uwadze, mogę jednak stwierdzić, że GoldenEar T66 są moimi ulubionymi głośnikami tej marki.
Miałem okazję recenzować dwie inne pary głośników GoldenEar – Triton Reference Tower oraz Triton One.R. Choć obie przypadły mi do gustu, to Triton One.R wydały mi się nieco lepiej zbalansowane, przynajmniej dla mojego słuchu i upodobań.
Jeśli wrócimy do tego, jak sprzęt hi-fi potrafi wpłynąć na nasze emocje, to w mojej pamięci pozostało, że przez Triton One.R łączyłem się z muzyką bardziej niż przez Triton Reference Towers. Te ostatnie, choć zapewniały większą scenę dźwiękową i imponujący dramatyzm na krańcach pasma, mogły czasem przytłaczać subtelności w środkowych częstotliwościach. Dlatego Triton One.R wydają mi się bardziej zrównoważonymi głośnikami.
Słowo, które najlepiej oddaje zarówno wygląd, jak i brzmienie nowych T66, to „wyrafinowanie”. A zgodnie z moją osobistą leksyką, bardziej wyrafinowane oznacza lepsze.
Więc co nowego w GoldenEar T66? Otóż T66 to pierwsze kolumny z nowej serii GoldenEar T, które powstały po przejęciu marki przez grupę Quest (do której należy także AudioQuest) w 2020 roku. To oznacza, że te kolumny mają w sobie wbudowane DNA AudioQuest, co przynosi kilka istotnych zmian i ulepszeń.
Goldenear Technology T66
Głośniki podłogowe z aktywną sekcją basową
29 700 zł
Według GoldenEar, te innowacje obejmują radykalnie udoskonaloną konstrukcję zwrotnicy, wysokiej jakości okablowanie wewnętrzne, nową podstawę wykonaną z odlewanego aluminium oraz metalową maskownicę. Dodatkowo, oprócz klasycznego wykończenia w stylu GoldenEar Gloss Black, T66 oferują nowe, żywe wykończenie w kolorze Santa Barbara Red, co dodaje kolumnom wyjątkowego charakteru.
Niektóre z tych zmian są widoczne gołym okiem, zwłaszcza że recenzowana para GoldenEar T66 jest wykończona w kolorze Santa Barbara Red i spoczywa na eleganckich, odlewanych aluminiowych podstawach. Muszę przyznać, że zdecydowanie wolę ten nowy, bardziej wyrafinowany wygląd. W porównaniu do starszych, dużych, owalnych podstaw z MDF, które znajdowały się w modelach Triton Towers i sprawiały wrażenie prowizorycznego rozwiązania, te nowe podstawy prezentują się znacznie bardziej stylowo i solidnie.
Kolejnym istotnym ulepszeniem są metalowe maskownice w T66. Wyglądają one znacznie lepiej niż starsze, tekstylne "skarpetki", co dodaje kolumnom nowoczesnego, wyrafinowanego charakteru. Choć w tym kontekście mój dyplom ze sztuk pięknych może nie mieć wielkiego znaczenia, to jednak uważam, że T66 są wizualnie atrakcyjniejsze.
Co ciekawe, ich smukłość sprawia, że patrząc na nie z przodu, można odnieść wrażenie, jakby niemal znikały z pola widzenia – taki minimalizm w formie jest bardzo elegancki i subtelny.
Zestaw przetworników w GoldenEar T66 będzie doskonale znany miłośnikom serii Triton. W T66 zastosowano referencyjny przetwornik wysokotonowy AMT GoldenEar, dwa 4,5-calowe przetworniki średnio-niskotonowe o wysokiej rozdzielczości, a także dwa prostokątne subwoofery o wymiarach 5x9 cali oraz dwie membrany bierne napędzane falą wsteczną o wymiarach 8x12 cali.
Subwoofery te zasilane są przez wewnętrzne wzmacniacze o mocy szczytowej 1000 W (500 W RMS), a ich działanie jest sterowane za pomocą DSP, co pozwala na precyzyjną kontrolę nad brzmieniem. Użytkownik ma także możliwość regulacji poziomu wyjściowego subwooferów za pomocą pokrętła umieszczonego z tyłu kolumn, które z uśmiechem nazywam „pokrętłem Fun-O-Meter” – bo przecież im wyżej je ustawimy, tym więcej zabawy.
Pasmo przenoszenia to imponujące 29 Hz – 25 kHz (-6 dB na osi przy 29 Hz, bezechowe pasmo przenoszenia basu), a efektywność wynosi 91 dB 1W/1M przy 4Ω (2,83V/1M), z nominalną impedancją 4 Ohm. Firma GoldenEar zaleca wzmacniacze o mocy od 20 do 500 W na kanał, co daje spory zakres możliwości w doborze sprzętu towarzyszącego T66.
GoldenEar T66 są u mnie od ponad trzech miesięcy – grają, choć z przerwami. W tym czasie miałem przyjemność przetestować je z różnorodnymi płytami, napędzane trzema znakomitymi wzmacniaczami zintegrowanymi: Viva Solista, Thöress EHT i Leben CS600X. Dodatkowo używałem systemu Bel Canto e.One Pre/Power Stack, obsługiwanego przez przetworniki cyfrowo-analogowe Mola Mola Tambaqui lub totaldac d1-unity/Auralic ARIES G1.1
Już po kilku utworach odtwarzanych przez T66 dałem się porwać muzyce, która wypełniała przestrzeń i sterowała moimi playlistami dzień po dniu, tydzień po tygodniu. Oczywiście, słyszałem głośniki oferujące wyższą rozdzielczość, większy wpływ na pomieszczenie i bardziej realistyczne odwzorowanie przestrzeni, ale wszystkie one kosztują o wiele więcej niż T66. Jeśli cena jest istotna dla Ciebie i Twojego budżetu, to warto wziąć to pod uwagę.
Czasami zastanawiam się, czy Kim Gordon była duszą Sonic Youth. To pytanie pojawia się w mojej głowie, szczególnie gdy słucham muzyki, którą wydała po rozstaniu zespołu. Przypomina mi to sytuacje ze starych małżeństw, takich jak moi dziadkowie czy teściowie. Gdy obie osoby żyją, myślimy, że rozumiemy ich rolę w związku, w tym to, jak ich indywidualne osobowości kształtują dynamikę pary. Jednak po śmierci jednego z nich, przynajmniej z mojego doświadczenia, często okazuje się, że wszyscy się mylili. Osoba, która przeżyła, zaczyna wykazywać cechy przypisywane zmarłemu partnerowi.
Może po dziesięcioleciach małżeństwa czy współpracy w zespole każda osoba przyjmuje pewne aspekty osobowości drugiej, a te cechy stają się bardziej widoczne, gdy nie ma już powrotu. Wtedy ich indywidualność staje się bardziej akcentowana, szczególnie w kontekście solowych projektów.
The Collective, najnowszy album Kim Gordon, wydany przez Matador na początku tego miesiąca, to piękna, tląca się płyta. Czy widziałeś jakieś jej prace? Niektóre z jej obrazów składają się z fraz namalowanych przesadnie nasyconym pędzlem, pozostawiając ślady akcji w postaci kropelek i rozprysków, jak krew sącząca się z ran. Teksty na The Collective są równie surowe, rozpryskane na tle przesyconych mas energii dźwiękowej, z wystarczającą ilością funku, aby poczuć się uduchowionym.
„Na tej płycie chciałam wyrazić absolutne szaleństwo, które czuję teraz wokół siebie” – mówi Kim Gordon. „To moment, w którym nikt tak naprawdę nie wie, czym jest prawda, kiedy fakty niekoniecznie wpływają na ludzi, a każdy ma swoją własną wersję rzeczywistości, co tworzy ogólne poczucie paranoi. Aby się uspokoić, marzyć lub uciec, sięgamy po narkotyki, programy telewizyjne, zakupy, internet – wszystko jest łatwe, gładkie, wygodne, markowe. To sprawiło, że chciałam zakłócić ten porządek, podążać za czymś nieznanym, może nawet ponieść porażkę.”
W tych słowach widać nie tylko krytykę współczesnej rzeczywistości, ale także chęć eksploracji i eksperymentowania z dźwiękiem, co stanowi esencję jej artystycznej wizji.
Ta surowość, ta dzika energia granicząca z maniactwem, przeszła przez GoldenEar T66, napędzane przez rezydujący u mnie wzmacniacz Leben CS600X, z mocą, gracją i wściekłością. To muzyka, którą pragnie się odtwarzać głośno, i jeszcze głośniej, aż poczujemy, że dźwięk uderza nie tylko w uszy, niczym dźwiękowe oczyszczenie mające obudzić nasze lepsze ja. T66 dostarczyły tego wszystkiego z taką mocą, jaką tylko chciałem, w oszałamiającej, precyzyjnej i potężnej formie. Dźwięk był przekonująco dopasowany i pełen, co sprawiało, że po prostu czułem się dobrze.
Co więcej, T66 potrafiły również przekonująco znikać w muzyce, gdy były odpowiednio ustawione, wręcz rozpływając się w dźwięku. Prace Gordon mają w sobie prawdziwą głębię, która objawia się, gdy tylko wyjdziemy poza powierzchowne tekstury i dotrzemy do głębszego znaczenia. To sprawia, że zastanawiam się, czy rzeczywiście była duszą Sonic Youth.
Corpus I Show Me The Body z 2017 roku pozostaje moją ulubioną płytą ze względu na jej trzewne i zróżnicowane formy ataku. Wśród wielu niesamowitych gości, którzy dołączyli do tej imprezy, znalazły się takie osobistości jak Moor Mother, Eartheater, Princess Nokia i Dreamcrusher, co stworzyło posiniaczone, walczące 46 minut muzyki. Bas, a zwłaszcza głęboki bas, odgrywa kluczową rolę na Corpus I, co prowadzi mnie z powrotem do pokrętła poziomu na tylnej ściance T66, które kontroluje ilość przepuszczanej energii basowej.
Muszę przyznać, że czuję pewne poczucie winy związane z podkręceniem tego pokrętła do takiego poziomu, aby poczuć jakby oddział SWAT miał zamiar wysadzić dach domu. Każde gwałtowne uderzenie basu odpycha mnie, sprawiając, że muszę czasem ściszać ten cholerny bas! To wciągające doświadczenie, które nie pozwala mi się oderwać od muzyki.
Są chwile, kiedy po prostu pragnę więcej basu, więcej pomruków i drgań. GoldenEar T66, w połączeniu z ich parami subwooferów zasilanych przez 500 W wzmacniacza sterowanego przez DSP oraz dwoma kwadratowymi planarnymi radiatorami napędzanymi falą wsteczną po każdej stronie, potrafią kopać tak głęboko, tak potężnie i tak głośno, jak tylko dusza zapragnie.
Przyjemność, w zależności od wychowania, może wywoływać poczucie winy. Muszę przyznać, że słuchając „Spit” z Corpus I na poziomie 90 dB, z pewnością czułem się, jakby ta przyjemność była winna. Bas, wzmocniony do poziomu grzechotania w pokoju, dawał mi poczucie nieodpartej frajdy, która sprawiała, że zapominałem o wszelkich wyrzutach sumienia. To dźwięk, który wręcz pochłania, sprawiając, że chciałoby się go doświadczać jeszcze i jeszcze.
Mój ulubiony album Bruce'a Springsteena to więcej niż jeden, więc jeśli zapytasz mnie dzisiaj, a potem za miesiąc, rok czy dekadę, możesz spodziewać się innej odpowiedzi. Muzyka Springsteena trafiła do mnie dopiero, gdy doświadczyłem jej w barach i klubach, a lata później na żywo, ponieważ początkowo zniechęcała mnie jej żywiołowość. Ale gdy zobaczyłem i poczułem efekt Springsteena, niczym promień nadziei przecinający duszną szarość i nudę podmiejskiego New Jersey lat 70., byłem gotowy do tańca. Obecnie moim zauroczeniem jest Darkness on the Edge of Town z 1978 roku, z charakterystycznym chrupnięciem Telecastera na czele.
Kiedy ta płyta się ukazała, byłem w liceum i pracowałem 5-6 dni w tygodniu w magazynie mebli, ładując ciężarówki po szkole i w weekendy, rezygnując ze sportu, aby móc kupować rzeczy, których pragnąłem. A jedną z rzeczy, które mnie fascynowały, były płyty i ucieczka, jaką miały do zaoferowania. W przeciwieństwie do Jimiego, Jima, Boba czy Neila, Bruce był lokalnym facetem śpiewającym dla... nas. A przynajmniej tak mi się wydawało.
Nigdy nie miałem Fendera Telecastera, ale grałem na kilku i słyszałem więcej niż kilka w akcji. Występ Roy'a Buchanana na żywo w małym klubie to dla mnie prawdziwy punkt kulminacyjny. Telecastery mają wyraźne brzmienie, które w niewłaściwych rękach może wydawać się przesadzone. Dla mnie Springsteen flirtuje z tą krawędzią, ale nigdy jej nie przekracza. Jego podejście, choć dość proste, trafia we wszystkie właściwe nuty w Darkness w sposób zręczny i oszczędny.
Telecasterowy chrzęst, brzęk i metaliczny połysk z łatwością wdarły się do pokoju, brzmiały jak na żywo dzięki GoldenEar T66, zwłaszcza gdy były napędzane przez Viva Solista. Choć to dziwne połączenie pod względem ceny, w brzmieniu Viva dodała dźwiękowi T66 więcej ciała, masy i barwy niż jakikolwiek inny partner wzmacniający. Tworzyło to potężne, nasycone brzmienie, które doskonale współgrało z „Adam Raised a Cain” i ostrym intro Tele Bruce'a. Przy zgaszonych światłach i głośności na maksa przeniosłem się do tych niechwalebnych dni moich lat 70-tych, z całą energią i życiem, które tylko czekały na miejsce, aby się uwolnić.
T66 rzeczywiście potrafi zapewnić niezwykłą delikatność i szczegółowość, nie pozostawiając przy tym żadnych ostrych krawędzi czy podrażnień. Ich zdolność do tworzenia spójnego obrazu dźwiękowego sprawia, że są one bardziej naturalne w reprodukcji muzyki niż nawet Triton One.R, co ułatwia zanurzenie się w brzmieniu. Te połączone zalety sprawiły, że album Weavings 2 Nicolása Jaara, wydany przez Other People w październiku ubiegłego roku. Jego ambientowe i złożone tekstury zyskały na głębi, co tylko potwierdza wszechstronność T66 w odtwarzaniu różnorodnych gatunków muzycznych. Jakie utwory z tego albumu szczególnie Ci się podobały podczas odsłuchu?
Jeśli znasz Jaara, Ambarchiego lub innych znakomitych muzyków z Weavings 2, wiesz, że są mistrzami nieskończenie małych dźwięków, a ten występ, który trwa 1 godzinę i 25 minut, wciąga cię w najsubtelniejsze odcienie, najmniejsze zmiany w dźwięku, tonie, fakturze i czasie, zapewniając hipnotyczną podróż. GoldenEar T66 wydobył piękno i ciało klarnetu, wiolonczeli, gitary i bezsłownych wokali wraz z perkusją i elektroniką, dzięki czemu poszczególne głosy, aż do najdrobniejszych ruchów, zostały odtworzone w delikatnym, pełnym głosie, nadając interakcji wdzięk i powagę potrzebną do ożywienia tej pięknej muzyki.
Przesłuchałem również moją stale rosnącą playlistę Fun, od Lonely Guest, produkowanego przez Tricky’ego, przez urokliwy, prosty folkowy album Tara Jane O'Neil z 2017 roku, po „Since I’ve Been Loving You” Led Zeppelin (wciągnięte na 11), a także „There Is No End” od New Age Doom i Tuvaband, oraz głęboki bas „D3” od Dynasonic z #2 (pewnej nocy wybrałem wiele utworów z głębokim basem dla samej frajdy), i tak dalej, zanurzając się w dźwięki muzyki, nie doświadczając ani jednej rozpraszającej myśli związanej z reprodukcją.
To sprawia, że zastanawiam się — czy głośnik może być jednocześnie zabawny i wyrafinowany? To z pewnością dziwne pytanie, ale niektórzy z nas w tym wspaniałym hobby hi-fi zdają się myśleć, że zabawa to czteroliterowe słowo. Dlatego ty i ja rozwiejmy takie absurdalne wyobrażenia i przyznajmy, że słuchanie muzyki na hi-fi to zajęcie, którego celem jest czysta przyjemność. Słuchanie muzyki nie jest testem, nie jest konkursem, do diabła, nie jest nawet grą, ale gdyby tak było, oto co powiedziałbym o kolumnach GoldenEar T66 — są one zabawnym i wyrafinowanym zwycięzcą.
Czasami mocne strony sprzętu hi-fi mogą przytłaczać, a GoldenEar T66 uderzają w tak wiele nut muzycznych tak dobrze, że wskazywanie na to, czego nie robią w porównaniu z głośnikami kosztującymi 2 czy 7 razy więcej, to nic innego jak rozproszenie uwagi. Możesz napędzać T66 zaledwie 28 W, a one odwdzięczą ci się pełnokrwistym, obfitym dźwiękiem, który przyniesie chlubę każdej muzyce, którą przez nie prześlesz — od delikatnej po niebezpieczną. Choć 7 tysięcy dolarów lub mniej to prawdziwe pieniądze, GoldenEar T66 dostarczają tyle czystej, inspirowanej muzyką przyjemności za tę kwotę, jak żaden inny głośnik, który słyszałem w tej cenie. Brawo!
